Eigenlijk begon het met Spargo

Vandaag las ik op Facebook dat Lilian Day Jackson is gestorven. Voor wie de naam misschien even niks zegt: zij was de zangeres van de band Spargo uit Amsterdam – de stad waar ik op de middelbare school zat. En ineens besefte ik dat mijn eerste geregel en georganiseer met muziek begon bij deze band!

Onze schoolfeesten werden vaak gehouden in Koningszaal van Artis, aangezien de dierentuin zo’n daar beetje schuin aan de overkant van de school lag. Ik weet niet wie er in de feestcommissie zat, maar iemand was zo slim geweest om Spargo te boeken voor ons feest. Bij de aankondiging van het feest kende nog bijna niemand dit bandje en van wat ik begreep, heeft de school gewoon de destijds gangbare gage betaald.

Maar ineens brak de band door met hun hitsingle ‘You and me’. Half Nederland zong en danste mee met die wat slungelige Ellert Driessen en die energieke Lilian Day Jackson. En wij dus ook. Op ons schoolfeest, want daar speelden ze toen ze inmiddels bovenin de hitparade stonden. Wat een perfecte timing! Het was een topfeest. Lees verder onder de foto

Spargojpg

Een paar maanden later was het op school tijd voor de jaarlijkse culturele week. Die organiseerde de school altijd tijdens de eindexamens van de hoogste klassen. Er waren ieder jaar diverse thema’s waarvoor je je kon opgeven, maar leerlingen werden ook vooral aangespoord om zelf mee te werken in de organisatie. Ik was toen 15 of 16 en werd getriggerd door het thema ‘Nederlandse popmuziek'. Dat leek me gaaf om aan mee te werken! Op het programma stonden onder meer een bezoek aan een muziekuitgeverij en auteursrechtenorganisatie BUMA/STEMRA, zoals die toen nog heette. En er moest natuurlijk een ontmoeting met een band worden geregeld. Ik besloot de stoute schoenen aan te trekken en Spargo te benaderen – toen op het hoogtepunt van hun roem. Contactpersoon bleek bassist Jef Nassenstein te zijn, de man met het strikje. “Oh, zijn jullie van dat schoolfeest? Ja, natuurlijk zijn jullie welkom!”, was het spontane antwoord. Het plan was om bij een repetitie in Amsterdam te komen kijken, maar dat wilde met alle agenda’s niet echt lukken. Want ja, het moest natuurlijk wel tijdens de culturele week. “Nou, komen jullie dan maar bij mij thuis”, was de pragmatische oplossing van Jef. Zo kon het dus gebeuren dat ik met een clubje schoolgenoten bij hem op de bank zaten, waar de hele band bij elkaar was gekomen. We mochten alles vragen en iedereen kreeg na afloop nog een mooie kaart mee waarop alle handtekeningen werden gezet. Ik stond buiten en dacht: “Wow, dit was leuk!” Lees door onder de foto

Schooljpg

Toen deze herinnering vandaag bij mij boven borrelde, bedacht ik ineens dat die die culturele week op school eigenlijk het begin is geweest van mijn liefde voor bands en van wat ik nu doe met IRMA REGELT. Dus dankjewel Van der Waals scholengemeenschap (in het pand zit nu het Metis Montessori Lyceum) voor het feit dat jullie cultuur zo stimuleerden. En dankjewel Spargo voor jullie swingende muziek, jullie spontaniteit en de mooie herinnering. En… dankjewel Lilian Day Jackson. I’ll keep my head up to the sky for you.


Head up to the skyjpg

Toen had ik ineens een evenement. En wat was het leuk!

"Gaat Spot On eigenlijk nog verder?", vroeg een oud-deelnemer, terwijl ik van het Roode Steen podium afstapte en het zweet van mijn voorhoofd veegde. Het was 2015, de Hoornse Stadsfeesten waren in volle gang en samen met mijn zangcollega's van Stuff like That had ik zojuist de backingvocals verzorgd voor een tribute voor Feico de Leeuw. Deze geweldige muzikant was tevens aanjager van vele mooie muzikale initiatieven in Hoorn, waaronder dus Spot On. Met Stuff like That hadden we daar ook een paar keer met veel plezier aan meegedaan. Voor iedere aflevering koos Feico een artiest of een thema en als deelnemer kon je een lied uitzoeken dat daarbij paste. Dat mocht je dan komen zingen met een supergoeie band van (semi-)profs in café JP Coen in Hoorn. Kicken was dat!  

Plan

Toen Feico plotseling stierf in september 2014 (jee, dat is alweer echt zo lang geleden?) kwam ook Spot On stil te liggen. En net als ikzelf, waren er meer amateurzangers die dat erg jammer vonden. Daarom polste ik na afloop van het optreden op de Stadsfeesten muzikant Timber Povee, die Spot On samen met Feico ‘deed’. “Als iemand het wil oppakken, vind ik het prima”, was zijn legendarische antwoord. Meteen gingen er bij mij allerlei radertjes draaien. En hoewel ik de volgende dag een zwaar hoofd had van net even iets te veel wijn – gelukkig had ik vrij! – ging ik achter mijn laptop zitten en had in twee uur een doorstartplan geschreven. Vanuit dezelfde gedachte dat je als hobbyzanger groeit als je met goeie muzikanten speelt. Maar anders in de uitvoering, want wat Feico muzikaal allemaal deed (muzikanten aansturen, arrangeren, et cetera) kon ik natuurlijk niet. Maar ik was weer heel goed in iets waar Feico een absolute ramp in was, namelijk organiseren en regelen. 

Voordeel van de twijfel

Mijn plan hield ik tegen verschillende mensen aan. Die liepen er meteen warm voor en gaven uitstekende tips om het nog nét even beter te maken. Vanaf dag één zat er een goede flow in het project. Café JP Coen gaf me direct het voordeel van de twijfel en zegde toe te sponsoren. De Hoornse Stadsfeesten gaf de publieksfavorieten van De Volgspot (want zo heette het vervolg op Spot On) onmiddellijk een plek op het Roode Steen podium. En toen had ik ineens een evenement. Door samenwerking met allerlei culturele Hoornse organisaties en met subsidie van de gemeente Hoorn kwam er een docu, een fototentoonstelling, een studiebeurs. Er waren diverse zangcoaches bij betrokken en docenten podiumpresentatie en tekstbeleving. Er deden fantastische bands mee die de deelnemers met veel liefde en aandacht begeleidden. En het belangrijkste: ik zag de deelnemers groeien in hun proces en boven zichzelf uitstijgen tijdens hun show. Wat was dat gaaf.  <lees verder onder de foto>

Volgspot 2jpg

Prijs

Het evenement voorzag in een behoefte, zo bleek. Bijna alle edities zaten vrij snel vol en tot twee keer toe moesten we de deelnemers over twee shows verdelen, omdat er te veel aanmeldingen waren. Ook de shows zelf waren een succes: we hebben ooit het record van 185 betalende bezoekers gehad – en dan mochten kinderen zelfs gratis naar binnen. Maar toch was het een enorme verrassing dat De Volgspot in 2016 de jaarlijkse Feico de Leeuw aanmoedigingsprijs kreeg. Jeetje, wat was ik trots… <lees verder onder de foto>

Prijs3jpg

Bas

In totaal zijn er tien Volgspot-afleveringen geweest. Tien evenementen waar ik enorm van genoten heb, maar die ook een enorme berg werk meebrachten. En dat allemaal naast mijn reguliere werk als communicatieadviseur. Pogingen om betrouwbare ondersteuning te vinden, liepen helaas op niks uit. Na vier seizoenen vond ik het ‘mooi weest’. Ik wilde meer tijd hebben om zelf ook weer muziek te gaan maken. Onder het motto ‘je bent nooit te oud om iets te leren’ besloot op mijn 54e om te beginnen met basgitaar spelen, iets wat ik superleuk vind en waarvan ik nu denk: “Was ik daar maar eerder mee begonnen”. Maar die ervaring met De Volgspot heeft er uiteindelijk wel toe geleid dat ik afgelopen week de stap heb gezet om IRMA REGELT in het leven te roepen. Om mijn organisatietalent in te zetten voor artiesten, zodat zij kunnen shinen. De aanmoedigingsprijs heeft dus gewerkt, het zaadje was geplant. En De Volgspot? Als ik een herinnering op Facebook voorbij zie komen, begint het altijd weer een beetje te kriebelen. Wie weet pak ik het ooit nog eens op. Maar nu nog even niet.